Interview met Mies Jacobs
‘Bij je geboorte krijg je een briefje mee’
Kunt u iets over uzelf vertellen?
Toen ik in 1958 trouwde, werd ik ontslagen. Zo ging dat: een
getrouwde vrouw moest zich helemaal op het huishouden richten.
Vier jaar heb ik thuisgelopen. Vreselijk. Wat móest ik de
hele dag?
Via een uitzendbureau kon ik aan de slag bij de Grontmij, als
secretaresse. Later, vanaf begin jaren zeventig tot aan mijn vut
acht jaar terug, werkte ik aan de universiteit. De langste tijd
bij geschiedenis. Daar deed ik naast secretariaatswerk ook
paleografie: het omzetten van oude handschriften in leesbaar
schrift, met behulp van woordenboeken. Dat paste helemaal bij
mij: in alle rust lezen en puzzelen, lekker op mezelf. Ik kan het
heel goed alleen houden.
Ik houd van taal. Als secretaresse moet je een foutloze brief
kunnen schrijven. Ik stoor me aan 'groter als mij' en 'met z'n
allen'. Dat laatste moet 'met ons allen' zijn. Taalbeheersing
komt me nog altijd van pas. Als secretaris van de seniorenbond
afdeling Weurt maak ik notulen. En ik doe de redactie van De
Cirkel, een blad voor ouderen.
Vijftien jaar geleden kreeg ik borstkanker. Daar ben ik bovenop
gekomen. Vorig jaar werd longvlieskanker geconstateerd. Schrap
'genezen' maar uit het woordenboek, zei de arts. Als ik nog maar
een keer op wintersport kan, dacht ik steeds. We zíjn
geweest. Zelfs skiën ging goed. Met deze ziekte kan het snel
afgelopen zijn met je. Maar er zijn ook mensen die er al vijftien
jaar mee rondlopen.
Wat heeft u te maken met het gebied?
Ik ben geboren in Beuningen. Toen ik vijf was, zijn we verhuisd
naar Hees, 'het villadorp van Nijmegen', zei mijn moeder altijd.
Na ons trouwen zijn we er blijven wonen: eerst aan de Korte
Bredestraat, later aan de Venusstraat, bij het zwembad.
Op die laatste plek woonde je minder vrij. Daarom zijn we naar
iets anders op zoek gegaan. Uiteindelijk kwamen we in '69 in
Weurt uit, aan de Wethouder Broekmanstraat. We wonen er nog
altijd. Ideaal: vlakbij de stad en toch helemaal vrij.
Hoe vindt u de kwaliteit van de
leefomgeving?
Weurt wordt wel 'het smerigste dorp van Nederland' genoemd.
Onzin. De rook van de centrale gaat de meeste tijd de andere kant
op. En in een grote stad aan een drukke weg wonen, lijkt me ook
geen pretje.
Ik heb nooit een verband gezien tussen de plek waar ik woon en
mijn gezondheid. Bij je geboorte krijg je een briefje mee waarop
staat wat jou te wachten staat. Daar moet je het beste van maken.
Ik ben een optimistisch mens.
Wat is uw favoriete plek in het
gebied?
De Distelakkerstraat naar Beuningen. Het is een lange laan met
hoge populieren. Ik fantaseer er over boeren die met paard en
wagen naar de stad trekken, zoals je dat leest in historische
romans. Het is een plek vol nostalgie.